Kilimanjaro

Bo Kilimandżaro to nie tylko góra. To opowieść o granicach, które przesuwasz. To cisza, która zostaje w tobie. I to Afryka, która na zawsze zostawia w duszy ślad. Wszystko zaczęło się w małym hotelu w Moshi, niewielkim afrykańskim miasteczku, które o świcie pachnie kawą, kurzem i daleką przygodą. Ponad czerwonymi dachami skromnych i tanich hoteli, skryta w chmurach pojawiała się śnieżna korona olbrzyma –  dumnie panującego nad wszystkim wokół Kilimandżaro. Zdążyć zobaczyć lodowiec dachu Afryki zanim się roztopi – taki przyświecał nam cel.

W Machame Gate, na wysokości 1800 metrów, kończy się droga, a zaczyna ścieżka. Tu przekroczyliśmy bramy parku Kilimandżaro. Wokół tropikalny las, w którym wszystko oddycha: ziemia, drzewa, powietrze. Mijaliśmy kolosy paproci, słuchaliśmy śpiewu ptaków i krzyku małp. Wilgotne powietrze wnikało do płuc, a błotnista ścieżka przypominała, że wędrówka dopiero się zaczęła. W Machame Camp, na wysokości 2835 nmp po raz pierwszy czuliśmy chłód, który mówił, że jesteśmy wysoko. Drugiego dnia czekał nas 5 – 6 godzinny trekking. Zaczęliśmy łapać aklimatyzację wśród wrzosowisk i karłowatych drzew. Krajobraz się otworzył, powietrze stało się suche i przejrzyste. Szlak szybko wyszedł ponad linię lasu. Trasa prowadziła pod górę, serpentynami, z imponującymi widokami na dolinę i szczyt Kibo. Wieczorem dotarliśmy do Shira Camp. „Słychać” było ciszę wysokich gór.

Nadszedł nasz dzień prawdy, w którym pokora „musiała” pokonać harce. Wyszliśmy ponad 4600 m n.p.m., pod Lava Tower. Na tej wysokości krok stał się wolniejszy, a wysiłek energetyczny większy. Organizm walczył, nie poddawaliśmy się, choć pobyt na tej wysokości dla kilku z nas był nowym doświadczeniem. Zeszliśmy do Barranco Camp otoczonego skałami i gigantycznymi roślinami. Spaliśmy snem sprawiedliwych. Kolejnego dnia, przed nami pojawiła się ściana Barranco Wall – ściana, która wygląda jak granica między możliwym a niemożliwym. Podejście nie wymagało wspinaczki, raczej pokory i skupienia. Na szczycie tego wzniesienia znaleźliśmy się powyżej chmur, obserwując coraz bardziej zbliżające się Kilimandżaro. Szlak na BarafuCamp prowadził przez jałową pustynię z lawowych okruchów. Znaleźliśmy się w otoczeniu księżycowego krajobrazu, bez roślin i dźwięków. Barafu było miejscem jednodniowego odpoczynku. Naszym celem było wejście całej 6 osobowej grupy, stąd dodatkowy dzień aklimatyzacji i noc powyżej 4500 m npm okazały się właściwym wyborem.

Atak szczytowy rozpoczęliśmy o 23:00,wtemperaturze -10C. Po 2 – 3 godzinach wędrówki w górę zaczęliśmy dotkliwiej odczuwać wysokość. Kolejne 4 – 5 godzin było przed nami. Powietrze było lodowate, każdy krok walką. W Stela Point na wysokości 5756 m n.p.m. zauważyliśmy, że nie wszyscy docierają tak wysoko w pełni świadomie. Niektórzy rezygnowali z powodów choroby wysokościowej. Doświadczyliśmy niezwykłych wrażeń. Z jednej strony mistyczny wręcz wschód słońca okrywający swoimi promieniami mieniące się kolory lodowca. Z drugiej stroni niestety „zachód” euforii tych, z którymi od paru godzin dzieliliśmy wspólnie drogę na Kili, a którzy poddali się, będąc już właściwie na mecie. My szliśmy dalej, mając już za sobą wschód słońca. Około 6:45 osiągnęliśmy dach Afryki, stając na wysokości 5895 m n.p.m. UHURU PEAK – nasz cel wciąż otoczony był lodowcem. Czekało nasz jeszcze zejście z noclegiem w Mweka Camp na wysokości 3100 m n.p.m. Dotarliśmy tu ok 17:00 po 18 godzinach wysiłku. Rano, po śniadaniu już tylko 10 km lasu deszczowego i finał w postaci pamiątkowego dyplomu.

Byliśmy na dachu Afryki, Afryki, która została w naszych sercach, w miejscu które wtedy otoczone było jeszcze śniegiem, i ten obraz chcieliśmy zachować dla siebie.